اهــــــل دل ای نازنین هــایم ســـلام
ســایه تان اینجا همیـشه مســــــتدام
بـا شـما قلـــــبم منـــــوّر می شـــود
حــال من یك حـــال دیــگر می شـــــود
حـــــرف دل ، اینـجا پناهم داده است
دلـــــــبری قــــــولِ نگـــــاهم داده است
بزمتان ، جــــــانِ مــــــــرا بـر بـاد كـرد
حــــــرف دل ، مـــــا را چنین معـتاد كـرد
حـرف دل، پُر گشته از یــــاران عشق
گـــونه هـا تـَــــر گشته از باران عشـــق
عــاشــقان مبهوت خالش می شوند
مست و شـیدای "وصالش" می شـوند
| | هرچه می خواهد دل تنگت بگو |
| 49702 |
نام:
مصطفی
شهر:
تهران
تاریخ:
1/27/2008 10:54:00 PM
کاربر مهمان
|
ای امام زمان :کودکانمان جوان شدند،جوانانمان پیر شدند،پیرهایمان مردند،ای منتقم خون حسین(ع)پکی میایی.
|
|
| 49701 |
نام:
سيب
شهر:
سيب
تاریخ:
1/27/2008 10:47:03 PM
کاربر مهمان
|
آن سراي آخرت را ما قرار ميدهيم براي كسانيكه در زمين ارادة بلندمنشي ندارند، و دنبال فَساد نميگردند؛ و تمام مراتبِ پيروزي و سعادت در پايان كار، انحصاراً براي مردمان با تقوي است.»
«گفتم: اي أباعبدالله! به من سفارش و توصيهاي فرما!
گفت: من تو را به نُه چيز وصيّت و سفارش مينمايم؛ زيرا كه آنها سفارش و وصيّت من است به اراده كنندگان و پويندگان راه خداوند تعالي. و از خداوند مسألت مينمايم تا ترا در عمل به آنها توفيق مرحمت فرمايد.
سه تا از آن نُه امر دربارة تربيت و تأديب نفس است، و سه تا از آنها در بارة حلم و بردباري است، و سه تا از آنها دربارة علم و دانش است. پس اي عنوان آنها را به خاطرت بسپار، و مبادا در عمل به آنها از تو سستي و تكاهل سر زند!
عنوان گفت: من دلم و انديشهام را فارغ و خالي نمودم تا آنچه را كه حضرت ميفرمايد بگيرم و اخذ كنم و بدان عمل نمايم.»
«پس حضرت فرمود: امّا آن چيزهائي كه راجع به تأديب نفس است آنكه: مبادا چيزي را بخوري كه بدان اشتها نداري، چرا كه در انسان ايجاد حماقت و ناداني ميكند؛ و چيزي مخور مگر آنگاه كه گرسنه باشي؛ و چون خواستي چيزي بخوري از حلال بخور و نام خدا را ببر و به خاطر آور حديث رسول اكرم صلّي الله عليه و آله را كه فرمود:
هيچوقت آدمي ظرفي را بدتر از شكمش پر نكرده است. بناءً عليهذا اگر بقدري گرسنه شد كه ناچار از تناول غذا گرديد، پس به مقدار ثُلث شكم خود را براي طعامش بگذارد، و ثلث آنرا براي آبش، و ثلث آنرا براي نفَسش.»
«و امّا آن سه چيزي كه راجع به بردباري و صبر است: پس كسيكه به تو بگويد: اگر يك كلمه بگوئي ده تا ميشنوي به او بگو: اگر ده كلمه بگوئي يكي هم نميشنوي!
و كسيكه ترا شتم و سبّ كند و ناسزا گويد، به وي بگو: اگر در آنچه ميگوئي راست ميگوئي، من از خدا ميخواهم تا از من درگذرد؛ و اگر در آنچه ميگوئي دروغ ميگوئي، پس من از خدا ميخواهم تا از تو درگذرد.
و اگر كسي تو را بيم دهد كه به تو فحش خواهم داد و ناسزا خواهم گفت، تو او را مژده بده كه من دربارة تو خيرخواه ميباشم و مراعات تو را مينمايم.»
«و امّا آن سه چيزي كه راجع به علم است: پس، از علماء بپرس آنچه را كه نميداني؛ و مبادا چيزي را از آنها بپرسي تا ايشان را به لغزش افكني و براي آزمايش و امتحان بپرسي. و مبادا كه از روي رأي خودت به كاري دست زني؛ و در جميع اموري كه راهي به احتياط و محافظت از وقوع در خلافِ امر داري احتياط را پيشة خود ساز. و از فتوي دادن بپرهيز همانطور كه از شير درنده فرار ميكني؛ و گردن خود را جِسر و پل عبور براي مردم قرار نده.
اي پدر بندة خدا (أبا عبدالله) ديگر برخيز از نزد من! چرا كه تحقيقاً براي تو خير خواهي كردم؛ و ذِكر و وِرد مرا بر من فاسد مكن، زيرا كه من مردي هستم كه روي گذشت عمر و ساعات زندگي حساب دارم، و نگرانم از آنكه مقداري از آن بيهوده تلف شود. و تمام مراتب سلام و سلامت خداوند براي آن كسي باد كه از هدايت پيروي ميكند، و متابعت از پيمودن طريق مستقيم مينمايد.
|
|
| 49700 |
نام:
سيد محمد حسين
شهر:
تهران
تاریخ:
1/27/2008 10:39:21 PM
کاربر مهمان
|
خادم گفت: او در محلّ نماز خويش به نماز ايستاده است. پس من مقابل درِ منزل حضرت نشستم. در اينحال فقط به مقدار مختصري درنگ نمودم كه خادمي آمد و گفت: به درون بيا تو بر بركت خداوندي (كه به تو عنايت كند). من داخل شدم و بر حضرت سلام نمودم. حضرت سلام مرا پاسخ گفتند و فرمودند: بنشين! خداوندت بيامرزد!»
«پس من نشستم، و حضرت قدري به حال تفكّر سر به زير انداختند و سپس سر خود را بلند نمودند و گفتند: كنيهات چيست؟!
گفتم: أبوعبدالله (پدر بندة خدا)!
حضرت گفتند: خداوند كنيهات را ثابت گرداند و تو را موفّق بدارد اي أبوعبدالله! حاجتت چيست؟!
من در اين لحظه با خود گفتم: اگر براي من از اين ديدار و سلامي كه بر حضرت كردم غير از همين دعاي حضرت هيچ چيز دگري نباشد، هرآينه بسيار است.»
«سپس حضرت سر خود را بلند نمود و گفت: چه ميخواهي؟!
عرض كردم: از خداوند مسألت نمودم تا دلت را بر من منعطف فرمايد، و از علمت به من روزي كند. و از خداوند اميد دارم كه آنچه را كه دربارة حضرت شريف تو درخواست نمودهام به من عنايت نمايد.
حضرت فرمود: اي أبا عبدالله! علم به آموختن نيست. علم فقط نوري است كه در دل كسي كه خداوند تبارك و تعالي ارادة هدايت او را نموده است واقع ميشود. پس اگر علم ميخواهي، بايد در اوّلين مرحله در نزد خودت حقيقت عبوديّت را بطلبي؛ و بواسطة عمل كردن به علم، طالب علم باشي؛ و از خداوند بپرسي و استفهام نمائي تا خدايت ترا جواب دهد و بفهماند.»
«گفتم: اي شريف! گفت: بگو: اي پدر بندة خدا ( أبا عبدالله )!
گفتم: اي أبا عبدالله! حقيقت عبوديّت كدام است؟
گفت: سه چيز است: اينكه بندة خدا براي خودش دربارة آنچه را كه خدا به وي سپرده است مِلكيّتي نبيند؛ چرا كه بندگان داراي مِلك نميباشند، همة اموال را مال خدا ميبينند، و در آنجائيكه خداوند ايشان را امر نموده است كه بنهند، ميگذارند؛ و اينكه بندة خدا براي خودش مصلحت انديشي و تدبير نكند؛ و تمام مشغوليّاتش در آن منحصر شود كه خداوند او را بدان امر نموده است و يا از آن نهي فرموده است.
بنابراين، اگر بندة خدا براي خودش مِلكيّتي را در آنچه كه خدا به او سپرده است نبيند، انفاق نمودن در آنچه خداوند تعالي بدان امر كرده است بر او آسان ميشود. و چون بندة خدا تدبير امور خود را به مُدبّرش بسپارد، مصائب و مشكلات دنيا بر وي آسان ميگردد. و زماني كه اشتغال ورزد به آنچه را كه خداوند به وي امر كرده و نهي نموده است، ديگر فراغتي از آن دو امر نمييابد تا مجال و فرصتي براي خودنمائي و فخريّه نمودن با مردم پيدا نمايد.
پس چون خداوند، بندة خود را به اين سه چيز گرامي بدارد، دنيا و ابليس و خلائق بر وي سهل و آسان ميگردد؛ و دنبال دنيا به جهت زيادهاندوزي و فخريّه و مباهات با مردم نميرود، و آنچه را كه از جاه و جلال و منصب و مال در دست مردم مينگرد، آنها را به جهت عزّت و علوّ درجة خويشتن طلب نمينمايد، و روزهاي خود را به بطالت و بيهوده رها نميكند.
و اينست اوّلين پلّه از نردبان تقوي. خداوند تبارك و تعالي ميفرمايد:
آن سراي آخرت را
|
|
| 49699 |
نام:
سيد محمد حسين
شهر:
تهران
تاریخ:
1/27/2008 10:33:02 PM
کاربر مهمان
|
حديث (عنوان بصري):
اين روايت از حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام منقول است، و مجلسي در كتاب «بحار الانوار» ذكر نموده است؛ و چون دستورالعمل جامعي است كه از ناحية آن إمام هُمام نقل شده است، ما در اينجا ترجمهاش را بدون اندك تصرّف ذكر مينمائيم تا محبّين و عاشقين سلوك إلي الله از آن متمتّع گردند:
« ـ ميگويم: من به خطّ شيخ ما: بهاء الدّين عامِلي قَدَّس الله روحَه چيزي را بدين عبارت يافتم:
شيخ شمس الدّين محمّد بن مكّيّ (شهيد اوّل) گفت: من نقل ميكنم از خطّ شيخ احمد فراهاني رحمه الله از عُنوان بصري؛ و وي پيرمردي فرتوت بود كه از عمرش نود و چهار سال سپري ميگشت.
او گفت: حال من اينطور بود كه به نزد مالك بن أنس رفت و آمد داشتم. چون جعفر صادق عليه السّلام به مدينه آمد، من به نزد او رفت و آمد كردم، و دوست داشتم همانطوريكه از مالك تحصيل علم كردهام، از او نيز تحصيل علم نمايم.»
«پس روزي آنحضرت به من گفت: من مردي هستم مورد طلب دستگاه حكومتي (آزاد نيستم و وقتم در اختيار خودم نيست، و جاسوسان و مفتّشان مرا مورد نظر و تحت مراقبه دارند.) و علاوه بر اين، من در هر ساعت از ساعات شبانه روز، أوراد و اذكاري دارم كه بدانها مشغولم. تو مرا از وِردم و ذِكرم باز مدار! و علومت را كه ميخواهي، از مالك بگير و در نزد او رفت و آمد داشته باش، همچنانكه سابقاً حالت اينطور بود كه به سوي وي رفت و آمد داشتي.»
«پس من از اين جريان غمگين گشتم و از نزد وي بيرون شدم، و با خود گفتم: اگر حضرت در من مقدار خيري جزئي را هم تفرّس مينمود، هر آينه مرا از رفت و آمد به سوي خودش، و تحصيل علم از محضرش منع و طرد نميكرد.
پس داخل مسجد رسول الله صلّي الله عليه و ا´له شدم و بر آنحضرت سلام كردم. سپس فرداي آن روز به سوي روضه برگشتم و در آنجا دو ركعت نماز گزاردم و عرض كردم: اي خدا! اي خدا! من از تو ميخواهم تا قلب جعفر را به من متمايل فرمائي، و از علمش به مقداري روزي من نمائي تا بتوانم بدان، به سوي راه مستقيم و استوارت راه يابم!»
«و با حال اندوه و غصّه به خانهام باز گشتم؛ و بجهت آنكه دلم از محبّت جعفر اشراب گرديده بود، ديگر نزد مالك بن أنس نرفتم. بنابراين از منزلم خارج نشدم مگر براي نماز واجب (كه بايد در مسجد با امام جماعت بجاي آورم) تا به جائيكه صبرم تمام شد.
در اينحال كه سينهام گرفته بود و حوصلهام به پايان رسيده بود نعلَين خود را پوشيدم و رداي خود را بر دوش افكندم و قصد زيارت و ديدار جعفر را كردم؛ و اين هنگامي بود كه نماز عصر را بجا آورده بودم.»
«پس چون به درِ خانة حضرت رسيدم، اذن دخول خواستم براي زيارت و ديدار حضرت. در اينحال خادمي از حضرت بيرون آمد و گفت: چه حاجت داري؟!
گفتم: سلام كنم بر شريف.
خادم گفت: او در محلّ نماز خويش به نماز ايستاده است. پس من مقابل درِ منزل حضرت نشستم. در اينحال فقط به مقدار مختصري درنگ نمودم كه خادمي آمد و گفت: به درون بيا تو بر بركت خداوندي (كه به تو عنايت كند). من داخل شدم و بر حضرت سلام نمودم.
|
|
| 49698 |
نام:
مرضیه
شهر:
اصفهان
تاریخ:
1/27/2008 10:10:02 PM
کاربر مهمان
|
سلام التماس دعا
|
|
| 49697 |
نام:
سحر
شهر:
تهران
تاریخ:
1/27/2008 10:04:24 PM
کاربر مهمان
|
راستش رو بخوای دلم خیلی گرفته ،دلم یه هم زبون می خواد که از شانس بد من دور و ورم نیست.
می دونی چرا چون عشقم،یعنی کسی که خیلی می خوامش ترکم کرده.
این بار اولش نیست،بلکه بهتره بگم صدمین باره که من رو بی دلیل می ذاره و می ره.
نمی دونم شاید ایراد از من باشه که خیلی بهش توجه کردم .
می خوام بازم برگرده،راستش از شما می خواهم که من را راهنمایی کنید تاشاید به کمک شما باز هم برگرده.من منتظرم تو رو به خدا من عاشق رو بی جواب نذار. یه دنیا ممنون.
|
|
| 49696 |
نام:
سریه
شهر:
آزربایجان غربی شهرستان الی بالتا
تاریخ:
1/27/2008 9:39:35 PM
کاربر مهمان
|
پروردگارا سرنوشت مرا خیر بنویس تقدیری مبارک تا هر چه را که تو دیر میخواهی زود نخواهم و هر چه را که تو دیر می خواهی زود نخواهم هر کس بد ما به خلق گوید ما چهره به غم نمی گشاییم ما خوبی او به خلق گوییم تا هر دو دروغ گفته باشیم
|
|
| 49695 |
نام:
مهدي
شهر:
قم
تاریخ:
1/27/2008 8:56:30 PM
کاربر مهمان
|
بسم الله الرحمن الرحيم
با سلام به كليه دوستان
در تالار گفتگو تازه داشتم دوستان جديدي پيدا ميكردم كه تالار تعطيل شد ازشماعزيزان تقاضا دارم كه تالار را به حالت اوليه بازگردانيد
با تشكر
|
|
| 49694 |
نام:
بادبادك سفيد
شهر:
زير گنبد نيلي
تاریخ:
1/27/2008 8:55:09 PM
کاربر مهمان
|
بسم رب المهدی
ادامه...
اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را
دهم بر خال زیبایش همه عشق و تمنّا را
دهم بر او ز ملک جان برون و هر چه مافیها
ببخشم من به خال او همی امروز و فردا را
اگر تقدیر من باشد که زلفش را کشم دستی
بدست جان کشم دستی بر آن زلف سمنسا را
تو بگشا آن لب شیرین بگو جانا طلبها کن
دهم این جان شیرینم، به غنچه بوس لبها را
زدم جان را به کابینت، ایا ای ترک شیرازی
چه میخواهی تو شیرازی، به جز دست و سر و پا را
اگر دستم رسد شاهی، که دنیا را به کف گیرم
ببخشایم به خال او، همی فی الجمله دنیا را
حبیبم ترک شیرازی، تو بگذر از چو حافظها
که تا سازم فنا جان را به راه عشق زیبا را
(مهدي داود)
***
اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را
کجا قابل بود جانم که تا بخشم سروپا را؟
که جانا این متاع جان همه دارند اندر کف
به خال مست هندویش ببخشم دین و دنیا را
فنا سازم دل و دین را که تا سازم عیان او را
عجب سودای پر سودی که او سازم هویدا را
گل رویت به بستانها عجب غوغا به پا دارد
شمیم زلف محبوبت چه شرم آورد گلها را
بپوشان خال رخسارت که غارت برده ای جانم
چه میخواهی چه میجویی چه میسازی فنا ما را
چنان درگیر این خالم چنان مست است احوالم
که از مستی نمیدانم چو یوسف از زلیخا را!!!
نه من تنها ز خال او گرفتارم ز رسوایی
که هر دم میبرد خالت دلی از پیر و برنا را
ببخشیدم دل و دین را و دنیا را به پای تو
که تا شاید تو دریابی دلا داود رسوا را
(مهدي داود)
***
اگر آن ترك شيرازي به دست آرد دل ما را...
بقيه اش رو شما بگيد. اگر هم شعر نمي تونيم بگيم، يه متن خوشگل دلي كه مي تونيم بنويسيم.
يا علي...
***
چه فرقي مي كنه بزرگوار ممنون از لطفتون. دلتون نوراني و سرشار از عشق به خدا باد.
تا بعد يا حق...
|
|
| 49693 |
نام:
بادبادك سفيد
شهر:
زير گنبد نيلي
تاریخ:
1/27/2008 8:54:31 PM
کاربر مهمان
|
بسم رب المهدي
اينم چند نمونه شعر كه بچه شيعه هايي با صفايي مثل خودتون سروده اند:
اگر آن ترك شیرازی به دست آرد دل ما را
به خال هندویش بخشم تمام عشق و ایمان را
نه چون حافظ كه می بخشد سمرقند و بخارا را
نه چون صا ئب كه می بخشد سر و دست وتن و پا را
شنیدم شهریارا گفته بودی تو . كه می بخشی تمام روح و اجزا را
و اینك من بگویم بر شما هر سه !
اگر آن ترك شیرازی به دست آرد دل ما را
به خال هندویش بخشم تمام زندگانی را
تمام زندگانی را فدای خال او كردم
چرا باید بگویم من، كه بخشم عشق و ایمان را؟
تمام عشق و ایمانم بود آن ترك شیرازی
كه میریزم به پایش من.تمام روز و شب ها را
دگر باره بگویم من
اگر آن ترك شیرازی به دست آرد دل ما را
به قرآنش قسم بخشم تمام خون رگها را
(آرزو)
***
اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را
ندارم تحفه ای درخور که بخشم خال زیبا را
نه ارباب سمرقندم نه سالار بخارایم
که بخشیدند پیش از من تمام ملک دارا را
سر ودستی چنین خونین ، تن و پایی به بند اندر
نمی شاید که بخشیدن سر ودست و تن و پا را
به روحی این چنین مرده، به جانی سرد و افسرده
چه قابل باشد ار بخشم تمام روح و اجزا را
نه نوری مانده در چشمی که بخشم نور چشمم را
نه خونی در رگی جاری که بخشم خون رگها را
اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را
همان دل را به او بخشم بگویم ترک دنیا را
(اهورا)
***
ادامه دارد...
|
|
